فارکس در ایران

پلت فرم ها

آموزش خرید زمین مجازی در متاورس در 5 مرحله + معرفی پلتفرم ها

چه بخواهیم چه نخواهیم، دنیای متاورس در راه است. خرید زمین مجازی از همان ابتدای شروع دنیای متاورس می تواند بهترین راه برای مشارکت باشد. خرید در اینجا چگونه است.

ایده سرمایه گذاری در زمینی که تقریباً مجازی است، چند سال پیش پوچ و مضحک به نظر می رسید. امروزه، املاک و زمین مجازی به صدها هزار دلار پول نقد (هر چند تبدیل می شوند به ارز دیجیتال) به فروش می رسد. از آنجایی که دنیای متاورس بر ما ظاهر می شود و عملا وجود خارجی ندارد، سرمایه گذاران و علاقه مندان به ارزهای دیجیتال در حال ورود به این دنیای مجازی هستند، و خرید ملک و زمین بعد از آثار هنری دیجیتال، بیشترین معاملات را در بر میگیرد.

تعجب خواهید کرد اگر بدانید که بازار خرید و فروش ملک در متاورس بیش از چندین شباهت با دنیای واقعی خود دارد، به ویژه در عوامل موثر بر قیمت گذاری مانند مکان ملک. اگر علاقه مند به خرید زمین مجازی در متاورس هستید یا هنوز در مورد آن مطمئن نیستید، راهنمای جامع خرید ملک در متاورس به شما کمک می کند. با ما همراه باشید.

متاورس چیست؟

به بیان ساده، متاورس (metaverse) نسل بعدی اینترنت است. توصیف دقیق آن دشوار است زیرا هیچ تعریف پذیرفته شده جهانی وجود ندارد. این اصطلاح برای اولین بار در Snow Crash، رمانی از نیل استفنسون (Neal Stephenson)، که در سال 1992 منتشر شد، ابداع شد. در این کتاب، متاورس صرفاً یک دنیای مجازی است که در آن افراد واقعی ساکن هستند که ممکن است در فضای فیزیکی مشابه با دیگران در اطراف خود نباشند.

این مفهوم در Ready Player One بیشتر توضیح داده شد، رمانی خارق العاده که به یک فیلم پرفروش تبدیل شد. متاورس را شبکه ای از جهان های شبیه سازی شده سه بعدی در نظر بگیرید که با استفاده از فناوری های واقعیت مجازی و واقعیت افزوده به هم متصل شده اند. اساساً به جای دسترسی به اینترنت از طریق رایانه، متاورس به شما امکان می دهد آن را لمس و مانند دنیای واقعی تجربه کنید.

چرا در متاورس زمین بخریم؟

به دو دلیل: خاص بودن‌تان و سرمایه گذاری. در حال حاضر تعداد زیادی پروژه املاک و زمین در متاورس راه اندازی شده است. مفهوم، همان خرید NFT است یعنی شما مالک این دارایی دیجیتالی هستید و از آنجایی که در بلاک چین وجود دارد، هر کسی می‌تواند در مورد آن تحقیق کند و صحت آن را تایید نماید. می‌توانید زمین مجازی خود را بعداً پس از افزایش قیمت، بفروشید، یا می‌توانید تصمیم بگیرید که آن را برای مهمانی‌ها یا رویدادهای خاص اجاره دهید.

همچنین می توانید یک خانه مجازی روی آن بسازید و آن را برای اجاره واگذار کنید یا یک گالری هنر دیجیتال راه اندازی کنید و به هنرمندان نوپا اجازه دهید آثار هنری خود را به نمایش بگذارند.

نحوه خرید زمین مجازی در متاورس

حال، اگر به خرید زمین مجازی در متاورس علاقه دارید، در مقاله نحوه انجام این کار آورده شده است.

1- کیف پول دیجیتال (Crypto Wallet) تهیه کنید

اولین گام این است که یک کیف پول دیجیتال تهیه کنید. شما نمی توانید با استفاده از پول واقعی مانند دلار و یورو زمین مجازی بخرید، بنابراین ابتدا باید یک کیف پول ارز دیجیتال برای خرید و ذخیره ارز دیجیتال خود تهیه کنید. در حالت ایده آل، کیف پولی که انتخاب می کنید باید با مرورگر شما ادغام و مچ شود.

چندین گزینه برای کیف پول دیجیتال شما وجود دارد، مانند MetaMask یا Trust Wallet . در صورت تمایل می توانید از کیف پول زنجیره ای بایننس (Binance) نیز استفاده کنید. با این حال، بهتر است ابتدا بررسی کنید که آیا کیف پول از ارز دیجیتالی که برای خرید زمین مجازی استفاده می کنید پشتیبانی می کند یا خیر.

2- پلتفرم خرید املاک و زمین خود را در متاورس انتخاب کنید

چندین پلتفرم متاورس وجود دارد که می توانید روی آنها ملک بخرید. دو پلتفرم محبوب عبارتند از Decentraland و Sandbox . اگر می خواهید از طریق واسطه خرید کنید، OpenSea یک انتخاب عالی است.

OpenSea یک ایده عالی برای خریدارانی است که برای اولین بار می خواهند زمین خریداری کنند، زیرا به شما امکان می دهد بدون جابجایی بین پلتفرم ها، خرید کنید. می توانید در آن قیمت ها و امکانات رفاهی را مقایسه کنید و ارزش را بر اساس محله مجازی که زمین در آن قرار دارد، ارزیابی کنید.

اگر می خواهید اطلاعات جامعی در مورد محل خرید ملک خود در متاورس داشته باشید، بهتر است با Sandbox یا Decentraland به دنیای متاورس بروید. همچنین از این روش، شناخت بهتری در مورد همسایگان خود خواهید داشت. در این راهنما، ما از Decentraland استفاده خواهیم کرد، اگرچه مراحل تا حد زیادی در همه سیستم عامل ها و پلتفرم ها مشابه است.

3- یک قطعه زمین را بررسی و انتخاب کنید

اکنون، شما فقط باید قطعات مختلف زمینی را که در دسترس است بررسی کنید و موردی را که می خواهید بخرید انتخاب کنید. می توانید ببینید که ملک شما چقدر تا مکان های معروف و پر طرفدار فاصله دارد. قیمت ها برای املاکی که در مجاورت مکان های محبوب هستند افزایش می یابد.

پس از انتخاب قطعه زمینی که می خواهید بخرید، کافی است روی آن کلیک کنید تا اطلاعات موجود را مشاهده کنید. در Decentraland، می توانید املاک مجازی را با استفاده از اتریوم (ETH) یا مانا (MANA) خریداری کنید. می‌توانید قیمت‌ها را مشاهده کنید و مانند مزایده پیشنهاد بالاتر بدهید یا کاملاً خرید کنید. اما، قبل از خرید، باید کیف پول خود را به پلتفرم متصل کنید.

4- کیف پول خود را متصل کنید

برای تأیید خرید خود، باید کیف پول خود را به حساب خود متصل کنید. فقط روی Jump In کلیک کنید و سپس با استفاده از کیف پول خود ثبت نام کنید.

مهم است که توجه داشته باشید که هزینه جا به جایی یا کمیسیون نیز در میان است، بنابراین مطمئن شوید که میزان ارز بیشتری از مقدار هزینه ملک در اختیار دارید. یا در صورت تمایل می توانید پیشنهاد هم بدهید. این به شما فضایی برای مذاکره می دهد، زیرا مالکان می توانند تصمیم بگیرند که آیا آن را بپذیرند یا رد کنند.

5- خرید خود را تایید کنید

تا زمانی که ارز کافی در کیف پول خود داشته باشید و قیمت آن توافق شده باشد، خرید شما با موفقیت انجام می شود. می توانید املاک مجازی خود را در کیف پول خود تأیید کنید. در صورتی که از Trust Wallet استفاده می کنید، کافی است به Collectibles بروید. برای MetaMask، به NFTs بروید تا تأیید خرید خود را دریافت کنید.

مراقب کلاهبرداری های NFT باشید

املاک متاورس اساساً یک NFT است. به دلیل افزایش شدید معاملات آنها، کلاهبرداری های زیادی وجود دارد که باید مراقب آنها باشید. بهتر است همیشه از پلتفرم های رسمی و معتبر خرید کنید. همچنین، اگر معامله ای خیلی خوب به نظر می رسد احتمال کلاهبرداری در آن نیز زیاد است.

آینده پلتفرم‌ها

فرزانه دهرویه

پلتفرم‌ها به ارزشمندترین شرکت‌های جهان قدرت می‌دهند، اما بهره‌گیری و درآمدزایی از پتانسیل‌های تحول‌آفرین آنها روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. ارزشمندترین شرکت‌های عمومی دنیا و اولین کسب‌وکار تریلیون‌ دلاری جهان، بر پایه پلتفرم‌های دیجیتالی ساخته شده‌اند که دو یا چند بازیگر در بازار را به یکدیگر متصل کرده و از طریق اثر شبکه‌ای رشد می‌کنند. اپل، گوگل، مایکروسافت و آلفابت (شرکت مادر گوگل) از نظر ارزش بازار، رتبه‌های برتر را در اختیار دارند. البته فیس‌بوک، علی‌بابا و تنسنت هم چندان از آنها عقب‌تر نیستند. هر هفت شرکت که ارزشی بیش از ۶.۳ تریلیون دلار دارند، کسب‌وکارهای پلتفرمی هستند. همچنین، پلتفرم‌ها در بین کارآفرینان و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی هم محبوبیت زیادی به دست آورده‌اند. در بررسی‌ای که سال ۲۰۱۷ روی بیش از ۲۰۰ کسب‌وکار که ارزشی بیش از یک میلیارد دلار داشته‌اند انجام گرفت مشخص شد ۶۰ تا ۷۰ درصد از این کسب‌وکارها مبتنی بر پلتفرم بودند. اما مسیر دستیابی به موفقیت برای یک کسب‌وکار پلتفرمی اصلاً آسان یا تضمین‌شده نیست و این مسیر، تفاوت چندانی با مسیر موفقیت کسب‌وکارهایی با مدل کسب‌وکار سنتی‌تر ندارد؛ زیرا همانند تمامی شرکت‌ها، در نهایت پلتفرم‌ها باید بهتر از رقبای خود عمل کنند و برای بقای طولانی‌مدت باید از نظر سیاسی و اجتماعی نیز قابل پذیرش باشند. در غیر این صورت ممکن است در برابر فشار قوانین دولتی، مخالفت‌های اجتماعی و همچنین بدهی‌های تعهدآور بالقوه، از بین بروند. تکامل شرکت پلتفرمی شرکت‌هایی که استراتژی‌ها و مدل‌های کسب‌وکارهای پلتفرمی را شکل و تکامل داده‌اند نام‌های آشنایی هستند. در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، شرکت‌های مایکروسافت، اینتل و اپل انقلابی در صنعت کامپیوترها ایجاد کردند. آنها رایانه‌های شخصی را به یکی از اولین پلتفرم‌های بزرگ بازار انبوه دیجیتالی تبدیل کردند. موج دوم شرکت‌های پلتفرمی از اواسط دهه ۱۹۹۰ به رهبری آمازون و گوگل شکل گرفت. آنها از اینترنت برای ایجاد انقلابی در انواع صنایع بهره بردند. در دهه.

نگاهی کلی به پلتفرم‌ها و اهمیت آنها

چندسالی است که با توسعه‌ فناوری‌های دیجیتال،‌ بحث جدیدی میان اقتصاد‌دان‌ها شکل گرفته است، با عنوان «اقتصاد پلتفرمی». اقتصاد پلتفرمی به معنای آن است که مجموعه‌ای از فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی توسط پلتفرم‌هایی متنوع صورت گیرند.

نگاهی کلی به پلتفرم‌ها و اهمیت آنها

در واقع یک اقتصاد پلتفرمی بیان‌کننده تمایل کسب‌وکارها برای روی‌آوردن به مدل تجاری «پلتفرم‌های دیجیتالی» است. پس اقتصاد پلتفرمی به نوآوری دیجیتالی در ساخت پلتفرم‌هایی اشاره دارد که در آن همه چیز به صورت یکپارچه مدیریت شده و به سمت اهداف تجاری پیش می‌رود. «پلتفرم» در واقع بستری است برای برقراری ارتباط دو یا چند‌سویه بین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان یک ارزش خاص.

این ارزش می‌تواند کالا یا خدمات باشد. از‌جمله پلتفرم‌های ایرانی می‌توان از «دیجی‌کالا» یا «با سلام» که کالایی را بین تولیدکننده و مصرف‌کننده جابه‌جا می‌کنند یا «اسنپ» و «تپسی» که خدمات تأمین‌کننده را به مصرف‌کننده می‌رسانند، نام برد. اقتصاد پلتفرمی و هر نوعی از کسب‌وکار مبتنی بر پلتفرم در واقع نقطه مقابل تجارت‌های سنتی خطی (Pipeline) قرار می‌گیرند. کسب‌وکارهای خطی صرفا محصولی را که تولید شده، به مصرف‌کننده ارائه می‌دهند و بستری برای برقراری ارتباط بین آنها فراهم نمی‌کنند. مانند مغازه که شما تولیدکننده را نمی‌بینید و فقط جنس مد‌نظر را از مغازه‌دار می‌خرید؛ اما در کسب‌وکارهای پلتفرمی، خود پلتفرم هیچ کالا یا خدمتی را تولید و تأمین نمی‌کند.

به‌عنوان مثال دیجی‌کالا تا زمانی که یک فروشنده صرف بود، به‌عنوان کسب‌وکاری خطی شناخته می‌شد؛ اما پس از آنکه فروشندگان می‌توانند کالاهای خود را به صورت مستقیم و با پرداخت کارمزدی از طریق این سایت اینترنتی بفروشند، دیجی‌کالا هم به یک اقتصاد پلتفرمی از نوع خرده‌فروشی آنلاین تبدیل شد.

در اوایل قرن جدید که با رشد فناوری، اقتصاد نیز تحت تأثیرات فراوان قرار گرفت و دوران جدیدی را آغاز کرد، کسب‌وکارهای نوپا سهم بیشتری از بازار را به خود اختصاص داده و کسب‌وکارهای سنتی از بین رفته یا بسیار کوچک شدند؛ اما در ادامه مسیر پیشرفت فناوری و توسعه‌ مفهوم جدیدی به نام پلتفرم، به نظر می‌رسد به سمت آشتی مجدد این دو نوع کسب‌وکارها باشیم.

در پلتفرم‌ها از‌آنجا‌که کسب‌وکارهای سنتی می‌توانند عضو پلتفرم‌ها شده و در آن نقش داشته باشند؛ بنابراین کسب‌وکارهای نوپا نه‌تنها الزاما رقیب آنها نیستند؛ بلکه در بسیاری از موارد، کمک شایانی به توسعه کسب‌های سنتی می‌کنند. مثلا با وجود پلتفرم‌هایی که حمل کالا را بر‌عهده دارند، شعاع اثر رستوران‌های محلی بسیار بزرگ‌تر شده و شاهد آن هستیم که حتی مشتریانی از مناطق دور هم، سفارش غذا به رستوران‌های سنتی می‌دهند. طبق آمار و تحلیل کارشناسان تا سال ۲۰۱۶ بیشتر از ۱۷۰ کمپانی مبتنی بر پلتفرم در سراسر جهان فعالیت داشتند که مجموع ارزش آنها فراتر از یک میلیارد دلار می‌شود. این روند در سال‌های اخیر حتی با رشد بسیار بیشتری همراه بوده است. در‌حال‌حاضر از ۱۰ کمپانی بزرگ فعال در صنایع مختلف در جهان، هفت مورد از آنها به‌عنوان اقتصاد پلتفرمی شناخته می‌شوند!

غول‌های فناوری مدرنی مانند اپل، گوگل، مایکروسافت، آمازون و علی‌بابا (پلتفرمی چینی) همگی از مدل تجاری اقتصاد پلتفرمی پیروی می‌کنند و هر‌کدام جوامع و بازارچه‌هایی اختصاصی برای برقراری ارتباط بین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان دارند. این شرکت‌ها در سال‌های اخیر رشد شگرفی داشتند و حتی توانسته‌اند سهم زیادی از کمپانی‌های متنوع از سراسر جهان را خریداری کنند.

اقتصاد پلتفرمی در گفتاری دیگر با نام‌های پلتفرم آنلاین و پلتفرم دیجیتال هم شناخته می‌شوند؛ چرا‌که اغلب تجارت‌های مبتنی بر این الگو از ساختارهای تحت شبکه و اینترنت برای تعامل با مشتریان و زمینه‌سازی برقراری ارتباط استفاده می‌کنند. بسیاری از آنها خدمات خود را در قالب فروشگاه‌های آنلاین یا سرویس‌های به‌اشتراک‌گذاری خدمات ارائه می‌دهند و تراکنش‌های مالی و اقتصادی نیز در بطن همان پلتفرم‌ها صورت می‌گیرند. «جفری پارکر» (Geoffrey Parker) کارشناس بازار اقتصاد پلتفرمی از دانشگاه MIT و نویسنده کتاب «انقلاب پلتفرم» در‌این‌باره می‌گوید: «عمده قدرت در صنایع مختلف به‌ویژه تکنولوژی در حال حرکت به سمت اکوسیستم‌هاست. پیام این اتفاق واضح است که تمام شرکت‌ها نیاز دارند با مفهوم پلتفرم آشنا شده و جایگاه خودشان را در ساختار نوین صنایع، پیدا کنند».

طبق تحلیل آمار توسط کارشناسان، تا حدود سال ۲۰۲۵ میلادی بالغ بر ۳۰ درصد از فعالیت‌های اقتصادی جهان، مبلغی در حدود ۶۰ میلیارد دلار، فقط توسط پلتفرم‌های دیجیتال و اقتصاد پلتفرمی در سراسر دنیا به گردش در‌خواهند آمد. هرچند پیش‌بینی می‌شود تنها حدود سه درصد از کمپانی‌های فعلی استراتژی پلتفرمی ایدئالی داشته باشند.

اهمیت پلتفرم‌ها

تأثیر پلتفرم‌ها در آینده بشریت بسیار عمیق‌تر و بیشتر از چیزی است که در نگاه نخست به نظر می‌رسد و از ابعاد اجتماعی و فرهنگی مختلف در سراسر دنیا برخوردار است. بهتر است به برخی از این جنبه‌ها نگاهی دقیق‌تر داشته باشیم.

اول آنکه پلتفرم‌ها به طور فزاینده‌ای قدرتمند خواهند شد. پلتفرم‌هایی که تعاملات اجتماعی یا اقتصادی را کنترل می‌کنند، داده‌هایی را ذخیره‌سازی می‌کنند که برای تصمیم‌گیری‌های گسترده‌ و مهم‌تری در سطح ملی و بین‌المللی می‌توانند استفاده شوند؛ بنابراین این پلتفرم‌ها تنها کارکرد اقتصادی صرف نداشته و حتی کارکرد اقتصادی آن، محدود به سودآوری یک کمپانی خاص نخواهد بود؛ بلکه در اقتصاد ملی کشورها هم می‌تواند مؤثر باشد. به عنوان مثال، داده‌های گرفته‌شده توسط پلتفرمی تجاری مانند Alibaba اکنون به عنوان یک سیستم رتبه‌بندی اعتبار مالی عمل می‌کنند. این به آن معنی است که شرکت‌های بازرگانی بین‌المللی هرچه امتیاز بالاتری در این پلتفرم داشته باشند، به معنی اعتبار افزون‌تری است که دارند. داده‌های گردآوری‌شده توسط فیس‌بوک و سایر پلتفرم‌های اجتماعی در‌حال‌حاضر قابلیت تأیید هویت و مدیریت دسترسی را در سایر پایگاه‌های اینترنتی و پلتفرم‌ها فراهم می‌کنند. فعالان زنجیره تأمین در سراسر صنایع می‌توانند از داده‌های گرفته‌شده توسط پلتفرم‌های هوش مصنوعی مانند IBM’s Watson و Salesforce ’Einstein برای تصمیم‌گیری‌های پیچیده در صنعت خود استفاده کنند؛ پس پلتفرم‌هایی که تعاملات را تسهیل و داده‌ها را ذخیره می‌کنند، در آینده‌ تجارت جهانی نقش فزاینده‌ای خواهند داشت.

دوم، تعاملات تجاری و مالی گسترده در سطح بین‌المللی بدون راه‌اندازی یا عضویت در یک پلتفرم، اگر نگوییم غیر‌ممکن، بسیار دشوار شده است. هر شرکتی که یک زنجیره تأمین جهانی را اداره می‌کند، نیاز به تدوین استراتژی برای اقتصاد پلتفرمی دارد. کدام قسمت از زنجیره تأمین خودکار می‌شود؟ کدام‌یک برای مشارکت خارجی باز می‌شوند؟ با ظهور پلتفرم‌های مدیریت تأمین‌کننده مانند Tradeshift، هزینه مدیریت تأمین‌کنندگان کاهش یافته و به شرکت‌ها امکان می‌دهد فعالیت‌های بیشتری را برون‌سپاری کنند.

یک سؤال استراتژیک مرتبط این است: آیا دیجیتال‌سازی جریان‌های زنجیره تأمین که این فرصت را فراهم می‌آورد شرکت‌های بین‌المللی با کاهش نظارت و نقش دولت‌ها خیلی سریع‌تر، آسان‌تر و مستقیم با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و تعامل داشته باشند، حکمرانی و پایداری تجاری را کاهش نمی‌دهند؟ در پاسخ باید گفت که دیجیتال‌سازی به شرکت‌ها امکان می‌دهد کیفیت و شهرت تأمین‌کنندگان خود را بهتر بسنجند. پلتفرم‌هایی که معاملات زنجیره تأمین را مدیریت می‌کنند، اطلاعات مربوط به اعتبار و عملکرد تأمین‌کنندگان را ذخیره می‌کنند. در نتیجه شرکت‌ها امکان تصمیم‌گیری بهتری خواهند داشت. این پلتفرم‌ها همچنین می‌توانند ورودی‌های موجود در سراسر زنجیره تأمین را ردیابی و پیگیری کنند. در نتیجه زنجیره تأمین‌های مسئولیت‌پذیرتر و پایدارتری را ایجاد می‌کنند. این عوامل به‌خوبی می‌تواند رقابتی‌بودن شرکت‌ها در عصر اقتصاد دیجیتال را نشان دهد.

سوم، پلتفرم‌ها مستقیما بر کشورها هم تأثیرگذارند و در مواقعی حتی با آنها رقابت می‌کنند. به عنوان مثال، پلتفرم‌هایی که برای برون‌سپاری کارها راه‌اندازی شده‌اند، توانسته‌اند کمک کنند شرکت‌های کشورهایی مانند بنگلادش و فیلیپین درآمد متمرکزتری در کشور خود داشته باشند و در نتیجه مالیات کمتری حاصل از فعالیت‌های خود در آن کشورها پرداخت کنند؛ اما مهم‌تر از همه، پلتفرم‌هایی مانند Alibaba می‌توانند رشد بنگاه‌های کوچک و متوسط (SME) را حتی در سایر کشورها میسر کنند. آنها اگرچه کوچک هستند؛ اما از طریق پلتفرم‌ها می‌توانند رفتاری بین‌المللی داشته و درآمدزایی کنند. این موضوع قدرت مذاکره‌ای باورنکردنی به پلتفرم‌ها می‌دهد. اهمیت و کارایی و تأثیر پلتفرم‌ها آن‌چنان است که نگرانی‌های ژئوپلیتیکی نیز ایجاد می‌کند. به‌ویژه هنگامی که پلتفرم‌ها توسط دولت کشور خود از نزدیک کنترل می‌شوند. رقابت شدید اقتصادی بین چین و آمریکا را اگر از نزدیک دنبال کرده باشیم، شاهد هستیم که بیشتر این رقابت‌های اقتصادی بر سر پلتفرم‌هایی است که طرفین ساخته‌اند.

انواع اقتصاد پلتفرمی

کسب‌وکارهای مبتنی بر اقتصاد پلتفرمی در سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته‌اند. اگرچه همه آنها از الگوی کلی اقتصاد پلتفرمی تبعیت می‌کنند؛ اما لزوما در یک دسته قرار نمی‌گیرند. در واقع کسب‌وکارهای پلتفرمی، هر‌یک سبک و مدل تجاری خاصی را اعمال می‌کنند. تقسیم‌بندی‌های مختلفی برای پلتفرم‌ها وجود دارد که در یکی از آنها، پلتفرم‌ها از لحاظ کارکردشان به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:

1. پلتفرم‌های تراکنشی: شرکت‌هایی که شامل بازارچه‌های مجازی یا محلی برای ملاقات افراد به صورت آنلاین می‌شوند، اغلب در دسته پلتفرم‌های تراکنشی قرار می‌گیرند. این پلتفرم‌ها به نحوی منجر به تعامل اقتصادی یا اجتماعی بین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان می‌شوند. نمونه‌های این دست از اقتصادهای پلتفرمی شرکت‌های آمازون، فیس‌بوک، دیجی‌کالا و کیپاد هستند.

2. پلتفرم‌های نوآورانه: این شرکت‌ها معمولا ابزار و روابط کاربردی بخصوصی را تحت پلتفرمی خاص در اختیار مخاطب قرار می‌دهند تا از آنها برای مصرف شخصی یا تجاری و حتی تولید پلتفرمی دیگر استفاده شود. مایکروسافت، اوراکل و پادیوت خدماتی در این سبک از پلتفرم ارائه می‌دهند.

3. پلتفرم‌های ترکیبی: به ترکیب دو مدل تراکنشی و نوآورانه در کسب‌وکار پلتفرمی یک کمپانی می‌گویند که در واقع هم‌زمان تعاملی بین تولیدکننده و مصرف‌کننده برقرار می‌کنند و محتوایی برای ارائه جهت توسعه پلتفرم‌های ثانویه ارائه می‌دهند. گوگل‌پلی (اندروید) و پاداسپیس نمونه‌های پلتفرم ترکیبی هستند. در طبقه‌بندی مدل تجاری، اقتصاد پلتفرمی به چهار دسته کلیدی و مهم دیگر تقسیم‌بندی می‌شود. این دسته‌ها هر‌کدام سبک تجارت و پیشبرد کسب‌وکارهایی را که به اکوسیستم پلتفرمی روی آورده‌اند، نشان می‌دهد و به شرح زیر است.

1. مدل پلتفرم انتقالی

(Transitional Platform Model)

ساده‌ترین و کم‌ریسک‌ترین مدل کسب‌وکارهای اقتصاد پلتفرمی سبک انتقالی است. به‌این‌ترتیب که ساختاری بنیادین شکل گرفته و صرفا با ارتباطی مستقیم تعامل بین تولیدکننده و مصرف‌کننده را برقرار می‌کند. در واقع تقاضا را به سمت عرضه انتقال داده و در‌این‌بین درصدی به عنوان حق فراهم‌آوری بستر به کسب‌وکار پایه می‌رسد. تیما (Timma) نمونه خارجی و اترز نمونه داخلی این مدل تجاری هستند.

2. مدل پلتفرم دوسویه

(Two-Sided Platform Model)

در این حالت تولیدکننده و مصرف‌کننده بر بستر کسب‌وکار با یکدیگر مستقیما ارتباط دوطرفه برقرار می‌کنند. در پلت فرم ها واقع کاربر نسبت به خدماتی که از عرضه‌کننده دریافت می‌کند، مبلغی را مستقیما به طرف مقابل پرداخت کرده و در‌این‌بین پلتفرم درصدی را از تولیدکننده دریافت می‌کند. اوبر (Uber) نمونه خارجی و اسنپ نمونه واضح داخلی این مدل اقتصاد پلتفرمی است.

3. مدل پلتفرم چندسویه

(Multi-Sided Platform Model)

تقریبا مشابه با مدل دوسویه است، با این تفاوت که پلتفرم خدماتش را به صورت رایگان در اختیار تولیدکننده قرار می‌دهد و سپس چنانچه مصرف‌کننده‌ای با تولیدکننده تعامل برقرار کرد، کمیسیونی توسط کسب‌وکار پایه از تراکنش دریافت خواهد شد. اپ‌‌استور نمونه خارجی و اسنپ‌فود نمونه داخلی این سبک از اقتصاد پلتفرمی هستند.

4. مدل پلتفرم اشتراکی

(Subscription Platform Model)

مدل اشتراکی یا حق عضویت را می‌توان تکامل‌یافته‌ترین سبک تجارت اقتصاد پلتفرمی دانست. در این شرایط کاربر برای استفاده از پلتفرم بسته به نیازش هزینه اشتراک پلت فرم ها ماهانه یا سالانه‌ای پرداخت کرده و در سوی دیگر محصولات تولیدکنندگان را مستقیم یا غیرمستقیم خریداری کرده و نشر می‌دهند. در این شرایط بستر مناسب برای تعامل بین عرضه و تقاضا فراهم شده و تجاری‌سازی صورت می‌گیرد. نتفلیکس نمونه خارجی و فیلیمو نمونه داخلی این سبک از اقتصاد پلتفرمی هستند.

پلتفرم‌ها در حال تغییر آینده صنایع مختلف هستند و به گفته کارشناسان به‌زودی شالوده اقتصاد جهانی را شکل خواهند داد. سرزمین هوشمند پاد با ارائه انواعی از پلتفرم‌ها، اکوسیستمی از کسب‌وکارهای دیجیتال را شکل داده که هر‌کدام به‌نوعی در تأمین نیازهای آینده شهروندان نقش دارند.

نظارت ضعیف از پلتفرم ها و سازندگان، قهرمان می‌سازد

نظارت ضعیف از پلتفرم ها و سازندگان، قهرمان می‌سازد

گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو؛ در حالی که قرار بود قسمت اول سریال «جیران» ساخته حسن فتحی جمعه گذشته ۲۴ دی ماه منتشر شود، روابط عمومی این مجموعه ساعاتی پس از عدم انتشار این سریال، علت تاخیر را بازبینی و ملاحظات ساترا عنوان کرد، این در حالی است که افتتاحیه رسمی «جیران» با حضور اهالی سینما و رسانه سه روز قبل در هتل اسپیناس پالاس برگزار شده بود و حالا ظاهراً همان قصه تکراری سریال‌های قبلی پلتفرم‌های نمایش خانگی مثل قورباغه، گریبان «جیران» فتحی را هم گرفته و ملاحظات ممیزی از سوی ساترا سرنوشت این سریال را تحت تاثیر قرار داده است.

اما با گذشت یک هفته از اولین تاخیر مشخص شد میانِ وعده ابتدایی پخش سریال و پخش آن یک ماهی فاصله است؛ چون روابط عمومی فیلیمو در آخر هفته‌ای که گذشت اعلام کرد پخش قسمت تازه «جیران» ۳ هفته دیگر عقب افتاد. در این بیانیه آمده:«تفاهم صورت گرفته بین ساترا، فیلیمو و تیم تولید «جیران»، پخش پلت فرم ها قسمت اول سریال «جیران» به روز یکشنبه ۲۴ بهمن ماه موکول شد.

ساترا: توقف پخش «جیران» ربطی به شکایت «آهوی من مارال» ندارد

پس از اولین مرتبه توقف پخش و بعد از اطلاع رسانی روابط عمومی فیلیمو، ساترا هم درباره‌ عدم پخش قسمت اول سریال «جیران» واکنش نشان داد و توضیحاتی را در پنج بند ارائه کرد که خلاصه آن «هماهنگی‌ها و تعاملات لازم با فیلیمو در مسیری مطمئن و پرهیز از اختلال در روند پخش سریال» است. البته در بخشی از این اطلاعیه به شکایت سازندگان «آهوی من مارال» اشاره و عنوان شده انتشار یا عدم انتشار سریال «جیران»، ارتباطی با آن ادعا ندارد. در ادامه فیلیمو هم مدعی شد ساترا نامه‌ای خلاف روال و فرایندهای معمولش آن هم درست ۴٨ ساعت پیش از پخش سریال به این پلتفرم ارائه کرده و خواستار ممیزی شده. با این حال در ابتدا گفته شد که پخش «جیران» حداکثر تا یک هفته به تاخیر افتاده و فیلیمو به کاربرانش وعده داده به منظور حفظ حقوقشان سه روز به اشتراکشان اضافه کند!

سازندگان جیران توضیح می‌دهند

بنابر پست منتشر شده در صفحه رسمی سریال «جیران»، اسماعیل عفیفه توضیحاتی مبنی بر عدم شباهت و یا کپی برداری «جیران» از «آهوی من مارال» ارائه داد پلت فرم ها و گفت:«در مهر ۹۶ آقای غفارزاده سه طرح فیلمنامه برای من ارسال کردند. تصمیم گرفتم یکی از فیلم‌های آقای غفارزاده را ببینم و متاسفانه فیلمی که دیدم حتی از طرح مارال، هم ناامیدکننده‌تر بود. به نظرم با سیاق فیلمسازی ایشان و با طرح به شدت ضعیفی که داشتند امکان نداشت بتوانند سریال قابل عرضه‌ای بسازند بنابراین در جلسه بعدی به نماینده سرمایه گذار اعلام کردم پلت فرم ها که تمایلی برای همکاری ندارم و خیلی روشن گفتم که این طرح با این کارگردان به سرانجام نمی‌رسد چون نمی شود هم فیلمنامه ضعیف باشد و هم فیلمساز. ارتباط من با طرح آهوی من مارال، فقط منحصر به سه جلسه‌ای بود که با افراد فوق الذکر داشتم و ابدا قراردادی با هیچکس نبستم یعنی شفاهی شروع شد و شفاهی تمام شد. در آبان ۹۷ بود که فیلمنامه سریال «جيران» نوشته احسان جوانمرد که در همان ایام سریال موفق «بانوی عمارت» را در حال پخش داشت به دستم رسید که مورد تایید آقای فتحی و من قرار گرفت.»

اصلاحیه و توقیف‌هایی که مسبوق به سابقه است

کشمکش میان ساترا به عنوان نهاد ناظر و پلتفرم‌های پخش مسبوق به سابقه است و در سایر آثار نیز به چشم می‌خورد؛ اما در میان این اختلافات، حقوق مخاطب است پلت فرم ها که با تاخیر در پخش و هدر رفت اشتراک خریداری شده، نادیده گرفته می‌شود. این در حالی است که کارویژه‌ی نهاد ناظر پاسداری از حقوق مخاطب در برابر پلتفرم‌های پخش است.

شاید یکی از پرسر و صداترین توقف‌ها در فرایند پخش متعلق به سریال «قورباغه» باشد که علی‌رغم انتشار خبر پخش سریال از سوی سازمان سینمایی و صدور پروانه نمایش از وزارت ارشاد و اخذ مجوز از ساترا، پخش آن درست چند ساعت مانده به موعد مقرر به دستور قضایی متوقف شد. سرانجام «قورباغه» به پخش رسید اما این اتفاق باعث شد توجه بیشتری معطوف سریال هومن سیدی شود.

«زخم کاری» هم جزء سریال‌هایی بود که با اصلاحیه‌های زیادی روبرو شد. مهدویان با انتشار یادداشتی نسبت به ممیزی‌ها و عملکرد ساترا انتقاد کرد و در نهایت به دلیل بالا گرفتن اختلافات قسمت هفتم سریال نیز در زمان مقرر پخش نشد. گرچه سریال بالاخره تا پایان به پخش خود ادامه داد اما تا مدت‌ها اعتراضات بسیاری نسبت به محتوای آن وجود داشت و نهادهای مختلفی شبکه نمایش خانگی را ملزم به رعایت قواعد جدی‌تری کردند و عملکرد این شبکه با انتقادات جدی روبرو شد.

انتقادات مطرح شده نه به اصل ممیزی و نظارت بر آثار بلکه بر نحوه‌ی اعمال آن است. نبود معیار مشخص و شفاف در نظارت محتوایی و عدم رعایت زمانبندی درست به نحوی که در میانه‌ی پخش یک اثر مخاطب با سردرگمی روبرو نشود از مهمترین انتقادات است.

پلتفرم‌های نمایش خانگی یا برندهای تجاری؟

«جیران» با تبلیغات گسترده در پلتفرم‌ها و فضای مجازی قبل از پخش، مخاطبین زیادی را سمت خود جذب کرد، زمان پخش سریال اعلام و بار دیگر رکورد خرید اشتراک در فیلیمو، چند روز قبل از موعد پخش «جیران» شکسته می‌شود، غافل از اینکه پخش جیران به دلیل اختلاف ساترا با فیلیمو به تعویق افتاده و فیلیموکه ۴۸ ساعت پیش از پخش در جریان این تاخیر در پخش بود، آن را زودتر به مخاطب اطلاع‌رسانی نکرد و بهدقیقه ۹۰ پیش از پخش موکول کرد و در همین مدت حجم زیادی از اشتراک از جیب مخاطب به جیب پلتفرم پخش سرازیر شد.

از طرفی پلتفرم‌ها قصد دارند با دادن اشتراک رایگان چندروزه به مخاطب، حقوق از دست رفته‌ی او را جبران کنند اما تمدید چند روزه‌ی اشتراک جایگزین مناسبی بر تاخیرهای طولانی مدت نیست. برای مثال طی اعلامیه فیلیمو و توافق با ساترا درمورد زمان پخش، قرار بود قسمت اول جیران با یک هفته تاخیر منتشر شود، اما پخش سریال جیران از سوی ساترا مجددا دچار تاخیر و به روز یکشنبه ۲۴ بهمن ماه موکول شد و فیلیمو عملا پاسخی برای اشتراک‌هایی خریداری شده به امید پخش سریال جیران ندارد. در واقع جیران براساس مجوز ساختی که وزارت ارشاد صادر کرده تولید شده، نه مجوزهایی که اخیرا ساترا صادر می‌کند. بر اساس پیچیدگی‌های رو به تولید، مجوز نمایش برای سریال‌های نمایش خانگی قسمت به قسمت صادر می‌شود.

فیلیمو حدود یک هفته پیش از ۲۴ دی، نسخه‌ای ناتمام از قسمت اول جیران را برای دریافت مجوز به ساترا داده و ساترا هم بدون سخت‌گیری برای دریافت نسخه نهایی، ممیزی‌های مدنظرش را به فیلیمو اعلام و بعد هم مجوز را صادر کرد. فیلیمو بعد از دریافت مجوز اولیه، مراسم افتتاحیه سریال را با حضور تعداد زیادی مهمان برگزار و نسخه نهایی از قسمت اول جیران را در مراسم اکران کرد؛ نسخه‌ای که با نسخه‌ی ارائه شده به ساترا فرق داشت!

ساترا همانطورکه فیلیمو در اطلاعیه‌ خود اعلام کرده، دو روز پیش از پخش اولین قسمت، ممیزی‌های مربوط به نسخه جدید را در اختیار فیلمو قرار داد و این یعنی فیلیمو ۴۸ ساعت زمان داشته که یا اصلاحات را اعمال کند و یا در اطلاعیه‌ای اعلام کند که قسمت اول فعلا منتشر نمی‌شود و تعداد افراد کمتری اشتراک بخرند.

اما فیلیمو نه تنها تاخیر در پخش را اعلام نکرد بلکه تا لحظه‌ی آخر به تبلیغات، حتی با شمارش معکوس روی صفحه اصلی فیلیمو ادامه داد. این کار هم به لحاظ روانی و تبلیغاتی مخاطب را برای تماشای سریال زیاد می‌کند و هم باعث اضافه شدن تعداد مشترکانی می‌شود که اعتبار حساب‌ خود را افزایش داده‌اند.

پلتفرم‌های نمایش خانگی در عدم رعایت حقوق کاربر ید طولایی دارند، از هزینه‌های زیاد اشتراک گرفته تا نحوه ارائه محصول و بی‌اعتمادی مخاطب به آنان و نارضایتی از سطح کیفی محصولات. اما سوال این است که برای احقاق حقوق کابران چه باید کرد؟

کثیریان در گفتگو با خبرگزاری دانشجو در این باره گفت:«این همان نگاه از بالا به پایین است. شما احساس نمی‌کنید که باید به مردم خدمت کنید. احساس می‌کنید هر چه تشخیص دادید، درست است چون رئیس هستید و بقیه مردم هستند. شما باید از حقوق کاربر دفاع کنید نه اینکه هزینه‌ای که کاربر پرداخت می‌کند را نادیده بگیرید و بگویید این قسمت از سریال پخش نمی‌شود. باید به کاربر، محصول با کیفیت بالا ارائه دهند و این یک وظیفه است.»

اشتراک گران

اشتراک گران در عین محتوای نه چندان مناسب یکی از معضلات امروز مخاطبین پلتفرم‌ها است که ضابطه خاصی ندارد و در خلاء نظارتی وضعیت آن بدتر می‌شود؛ در واقع نظارت بر کیفیت محتوا و رعایت حقوق مخاطب از مهمترین مسئولیت‌های نهادِ ناظر است تا فضای فروش را رقابتی و به نفع مخاطب حفظ کند. اقدامی که در حال حاضر به چشم نمی‌خورد و هزینه‌ی پلتفرم‌های شبکه نمایش خانگی بدون چارچوب خاص و توضیح افزایش پیدا می‌کند.

محمدجواد شکوری‌مقدم، مدیرعامل فیلیمو در گفت‌وگو با صبح نو دلیل گران شدن هزینه اشتراک را افزایش هزینه‌ها و تولیدات اختصاصی عنوان و تنها منبع درآمد این پلتفرم را فروش اشتراک به مخاطبان ذکر کرد. این در حالی است که پیش از این، در گفتگو با ایسنا و طبق آمارهای منتشر شده، تبلیغات یکی از منابع مهم درآمدزایی پلتفرم‌ها تلقی می‌شد.

نظارت ضعیف از پلتفرم ها و سازندگان قهرمان می‌سازد

در اختلاف هربار با حاشیه ایجاد شده درمورد یک سریال، دعوای ساترا، پلتفرم‌ها و سازندگان بالا می‌گیرد. چرا ساترا به جای اینکه مشکلات مخاطب را حل کند، حقوق او را بشناسد و واسطه‌ای مطمئن میان مخاطب و آثار باشد، خود به یک معضل و مشکل تبدیل شده است؟ در میان داستان توقف پخش، سانسور و یا معرکه گیری و شلوغ کاری سازندگان یک اثر، ساترا در موضع سکوت و یا ضعف قرار می‌گیرد و توپ را در زمین خود می‌اندازد، و سرانجام این بازی، قهرمان و پیروز این میدان سازندگانی هستند که علیه ساترا توییت می‌زنند و یا با یک استوری، ساترا و نظارتش بر محتوا را در حد سانسور و ممیزی نازل کرده و عملکرد آن را به سخره می‌گیرند.

ساترا درمورد توقف پخش آثار توضیحات کافی و شفافی ارائه نمی‌دهد و نهایتا این پلتفرم‌ها پلت فرم ها هستند که می‌توانند از آب گل‌آلود ماهی بگیرند و بدون توضیح و اطلاع‌رسانی قبلی در حد فاصل پخش دو قسمت از یک سریال، هزینه اشتراک را افزایش دهند و یا حتی ساعات و روزهای پخش را بدون هماهنگی قبلی با مخاطب تغییر دهند.

ما در پخش و نظارت بر آثار، استاندارد خاصی نداریم

پلتفرم‌های نمایش خانگی در عموم کشورهای دنیا در کنار اعتبار مضاعفی که طی پلت فرم ها سال‌های اخیر نزد مخاطبانشان پیدا کرده‌اند، تابع اصول و ضوابطی هستند که از سوی نهادهای تنظیم‌گر بالادستی تدوین و اعمال می‌شود. این اصول و ضوابط به عملکرد پلتفرم‌ها قاعده و جهت می‌دهد و آن‌ها را از هرگونه عملگری خارج از چارچوب بازمی‌دارد اما در کشور ما تنظیم‌گری و نظارت بر عملکرد پلتفرم‌های شبکه نمایش خانگی از وضعیت چندان منسجم و مقبولی برخوردار نیست، به‌نحوی که مدتی است مناقشه بر سر تنظیم‌گری شبکه نمایش خانگی بالا گرفته و در این میان چندین و چند نهاد متفاوت خود را متولی و مرجع ذی‌صلاح تصمیم‌گیری در این حوزه می‌دانند.

به طور مثال یکی از پلتفرم‌های مشهور حوزه نمایش خانگی، در ایام محرم طی اقدامی عجیب و ناموجه، پخش هفتگی یکی از آثار نمایشی خود را به‌دلیل همزمانی با ایام سوگواری امام حسین(ع) به تعویق انداخت و اعلام کرد که قسمت جدید اثر نمایشی مذکور یک هفته بعد از عاشورا عرضه خواهد شد، این در حالی است که اثر نمایشی مورد بحث، فاقد محتوای کمدی بود و می‌توانست حداکثر با تأخیری یک الی دو روزه منتشر شود، با وجود این، مدیران این پلتفرم در اقدامی غیرحرفه‌ای تصمیم گرفتند پخش قسمت تازه سریالشان را با یک هفته تاخیر به انجام برسانند و بدین ترتیب، گامی مخرب در جهت نقض حقوق مخاطبان خود بردارند. ضمن آنکه چنین رویکردی مختص پلتفرم‌های ایرانی است و چنین روندی در پلتفرم‌های مشهور و معتبر جهانی مرسوم نیست.

روال متعارف در پلتفرم‌های صاحب‌نام جهانی مبتنی‌بر انتشار قسمت به قسمت سریال‌های تولیدی نیست؛ بلکه مبتنی‌بر انتشار فصل به فصل سریال‌ها است، چنین روالی خلاف روند رایج در پلتفرم‌های ایرانی است که حق انتخاب و ابتکار عمل مخاطبان را برای تماشای آثار مورد علاقه‌شان سلب می‌کنند، حق انتخاب و ابتکار عمل را در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد تا هر زمانی که خود مایل بودند، به تماشای قسمت‌های مختلف سریال‌های مورد علاقه‌شان بنشینند؛ نه اینکه هر زمان که پلتفرم اراده کرد، مخاطب تسلیم و ناچار به نشستن پای پلتفرم برای تماشای قسمت جدید سریال مورد علاقه‌اش باشد!

در نهایت باید گفت که سویه تنظیم‌گری و نظارت بر عملکرد پلتفرم‌های نمایش خانگی از سوی نهادهای بالادستی که این روزها صرفاً بر محتوای تولیدشده از سوی پلتفرم‌ها متمرکز است، باید علاوه بر پایش و ارزشیابی محتوای آثار تولیدی توسط پلتفرم‌ها بر نوع رفتار و عملکرد آنها در قبال مخاطبان نیز معطوف باشد تا امکان نقض حقوق مخاطبان، به‌ راحتی امکان‌پذیر نباشد.

پلتفرم چیست؟ طراحی کسب و کار پلتفرمی

این روزها واژه پلتفرم بیشتر به گوش می رسد و با کسب و کارهایی آشنا شدیم که واژه کسب و کار پلتفرمی را یدک می کشند. هر چند پلتفرم از مدت ها پیش در صنعت کاربرد داشته اما این روزها کسب و کارهای اینترنتی با مدل پلتفرمی به سرعت در حال رشد هستند. سوال اینجاست که کسب و کار پلتفرمی چه خاصیتی دارد که سرعت رشد بالایی داشته و همه نگاه ها را به پلت فرم ها سمت خود جلب کرده است. چند نمونه از کسب و کارهای پلتفرمی مبتنی بر موبایل از جمله : اسنپ ، علی بابا ، دیجی کالا ، ریحون ، نت برگ و . می باشد.

تمامی این کسب و کارها عمر بیش از 10 سال ندارند اما رشد بالایی داشته و شرکت های باسابقه بالا را یکی پس از دیگری درنوردیده اند!

مفهموم کسب و کار پلتفرمی چیست؟

پلتفرم در فارسی بستر معنی شده است و کسب و کار پلتفرمی یعنی بستری برای فعالیت کسب و کارها در یک یا چند حوزه. این مدل تجارت الکترونیک در دنیا از طریق وب سایت علی بابا چین شناخته شد. زمانی که تولیدکننده ها و کارخانه های مختلف بروی وب سایت علی بابا می توانستند محصولات خود را بفروشند. در حقیقت وب سایت علی بابا بستری فراهم کرده بود که هر تولید کننده ای می توانست پنل مدیریتی خود را باز کرده و به سرعت اقدام به معرفی کسب و کار خود کرده و برای محصولات خود سفارش بگیرد.

بنابراین مهمترین ویژگی وب سایت ها و اپلیکیشن های پلتفرمی سرعت رشد بالای آنهاست. یعنی اگر بستر اماده شده برای تنها یک خریدار و فروشنده جذاب باشد و تراکنشی از این طریق شکل بگیرد این خاصیت وجود دارد که برای میلیون ها خریدار و فروشنده نیز جذاب باشد.

چالش مرغ و تخم مرغ در پلتفرم

شاید بزرگترین چالش راه اندازی کسب و کارهای اینترنتی پلتفرمی عبور از چالش مرغ و تخم مرغ در ابتدای راه اندازی پلتفرم باشد.

این سوال همیشه وجود دارد که اول مرغ وجود داشته یا تخم مرغ؟! بنابراین در ابتدای راه اندازی کسب و کار اینترنتی ابتدا باید کدام دست ( خریدار / فروشنده ) را وارد پلتفرم نمائیم. در صورتی که خریدار یا کاربر را ترغیب به ورود به پلتفرم و ثبت نام در سایت نمائیم اما فروشنده ای وجود نداشته باشد، خریدار به سرعت از پلتفرم خارج می شود. و همینطور برعکس اگر به سراغ فروشنده ها برویم و آنها ترغیب به ورود به پلتفرم نمائیم اما کاربری در سایت یا اپلیکیشن ما وجود نداشته باشد آنها رغبتی برای ورود به پلتفرم ندارند. بنابراین بسیاری از ایده ها و کسب و کارهای اینترنتی پلتفرمی در ابتدا روشن نشده و نیامده از دور خارج می شوند.

استراتژی های خروج از چالش مرغ و تخم مرغ کسب و کارهای پلتفرمی

خوشبختانه حداقل 8 استراتژی برای خروج از چالش مرغ و تخم مرغ کسب و کارهای پلتفرمی وجود دارد که پیشنهاد میکنیم کارگاه رایگان کسب و کارهای پلتفرمی مرکز توانمند سازی کسب و کارهای نوپار را مشاهده نمائید.

استراتژی خرگوش را دنبال کنید: در ابتدا یک فروشگاه اینترنتی یا کسب و کار خطی ساده راه اندازی کنید سپس از سایر فروشندگان دعوت کنید بروی پلتفرم شما اجناس خود را بفروشند. دیجی کالا در ابتدا کالاها را خریداری ، انبار و به کاربران خود می فروخت اما از یک سال پیش استراتژی خود را به سمت کسب و کار پلتفرمی سوق داده و از فروشندگان می خواهد اجناس خود را بروی دی جی کالا بفروشند. شما اگر در حال حاضر به طور مثال یخچال ساید سامسونگ را در دیجی کالا جستجو کنید حداقل 4 فروشنده مختلف را به شما معرفی خواهد کرد. این یعنی دیجی کالا دیگر یخچالی را نخریده و انبار نمی کند بلکه از پتانسیل خود فروشنده ها استفاده کرده پلت فرم ها و مدل درآمدی خود را دریافت کمیسیون از فروش قرار داده است.

استراتژی سواری گرفتن

در این استراتژی شما سعی می کنید تعدادی از کاربران سایر پلتفرم ها که از جنس خودتان هستند را به صورت قانونی یا غیرقانونی! به سمت پلتفرم خود هدایت کنید. حتما مشاهده کرده اید به محض ثبت آگهی در دیوار تعدادی پلتفرم مشابه به شما پیامک داده و اعلام می کنند که پلت فرم ها آگهی شما در سایت . هم ثبت شد. این یعنی آن پلتفرم سعی دارد کاربران دیوار را به سمت خود هدایت کند.

استراتژی دانه پاشی

در این استراتژی شما سعی می کنید ابتدا یک طرف پلتفرم ( مصرف کننده یا تولید کننده ) را به سمت خود جذب کرده سپس اقدام به جذب طرف مقابل نمائید. نت برگ در ابتدا وب سایتی طراحی کرده بود که در صفحه اول آن بزرگ نوشته شده بود به زودی در اینجا تخفیف از برندهای معروف تا 90 درصد گذاشته می شود و در صورت اطلاع از تخفیف ها ایمیل خود را وارد کنید. سپس برای این صفحه یک بنر تبلیغاتی ساخته و آن را در سایت های پربازدید مانند ورزش 3 و آپارات تبلیغ کرد. بعد از یک ماه با استفاده از این روش توانست بیش از 30000 ایمیل جمع آوری کند. سپس به سراغ فروشنده ها رفته و اعلام نمود 30000 کاربر دارد که منتظر دریافت تخفیف های شماست.

استراتژی یک طرفه

در این استراتژی تمرکز بروی یک طرف شبکه قرار داده می شود و معمولا با استراتژی دانه پاشی ترکیب می شود. اپلیکیشن رزرو میز رستوران ها با نام OpenTbale در ابتدا یک سرویس رایگان رزرو میز در اختیار رستوران قرار داد تا از طریق آن بتوانند خدمات رزرو میز به مشتریان خود ارائه دهند. پس از 6 ماه که رستوران های زیادی از سرویس رایگان OpenTable استفاده می کردند سرویس خود را پولی کرده و کاربران را دعوت به پلتفرم خود نمود. کاربران به محض نسب اپلیکیشن رزرو میز OpenTable با تعداد زیادی رستوران مواجه می شدند که می توانستند میز خود را رزرو نمایند.

استراتژی بازارهای خرد

در این استراتژی شروع کار با بازار کوچکی آغاز می‌شود که این بازار می‌تواند بازار جغرافیایی، عرضه خدمات، موضوعی یا هر ویژگی دیگری باشد. مثال معروف این استراتژی فیسبوک است که ابتدا از دانشگاه مارک زاکربرگ شروع شد سپس به سایر دانشگاه ها سرایت کرد. در انتها تمامی مردم آمریکا و سایر نقاط دنیا به این پلتفرم وارد شدند.

مدل درآمدی کسب و کارهای پلتفرمی

کارمزد تراکنش

بیشترین مدل کسب درآمد در کسب و کارهای پلتفرمی این مدل می باشد. یعنی دریافت کارمزد از تراکنش های انجام شده بین مصرف کننده و تولید کننده. این کارمزد می تواند درصدی و یا ثابت باشد.

حق اشتراک اجازه دسترسی

در این روش در قبال اجازه دسترسی سمت مصرف‌کننده یا تولیدکننده حق اشتراکی دریافت می‌شود. این روش برای شروع کسب‌وکار پلتفرمی چندان خوب نیست چرا که اثر منفی زیادی روی اثر شبکه‌ای می‌گذارد مگر آنکه ارزش‌افزوده زیادی از روز اول در پلتفرم شما در اختیار کاربر قرار بگیرد که کسی نمی‌تواند آن را در جای دیگری پیدا کند.

حق اشتراک در افزایش دسترسی

این روش درواقع نسخه کامل‌تر شده‌ای از روش دوم است که گوگل از آن استفاده می‌کند. در هنگام جستجو در گوگل علاوه بر نتایجی که در جستجو نمایش داده می‌شود، چند مورد هم مربوط به تبلیغ دهندگان است که به شکل سفارشی در صفحه اول قرار داده‌شده‌اند.

حق اشتراک گزینشی و سازماندهی شده

این نوع اشتراک وقتی شکل می‌گیرد که شما در ازای حق اشتراک، اطلاعات اضافی‌تری را به کاربر ارایه می‌کنید. به‌عنوان‌مثال Sittercity پلتفرمی است که پرستار موقت برای نگهداری از کودکان ارایه می‌کند؛ اگر کاربران بخواهند علاوه بر امتیاز و مشخصات افراد، داده‌های بیشتری ازجمله تحصیلات، سابقه بیماری، تجربیات قبلی؛ یا جزئیات بیشتر را پلت فرم ها مشاهده کنند لازم است حق اشتراکی را بپردازند.

طراحی کسب و کارهای پلتفرمی

اگر قصد راه اندازی کسب و کار اینترنتی پلتفرمی دارید شرکت عصر نقره ای با تجربه 4 ساله ساخت سامانه های پلتفرمی پیشتاز این امر در کشور بوده و بیش از 30 نمونه کار پلتفرمی با ایده های مختلف برای مشتریان خود ساخته است. خوشحال خواهیم شد در جلسه مشاوره ای در خدمت شما باشیم.

مقالات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو به دکمه بالا